کجایی؟

نمی بینمت !

...من که لمست می کنم ! من که احساست می کنم ! من که دستهای یخ زده ام رو تو گرمای دست تو رها می کنم ! پس چرا نمی بینمت ؟؟

نگاهت می کنم اما نمی بینمت !

حتی وقتی که بینمون به اندازه ی یک اشاره فاصله هست،وقتی که برای لمس پوستت زیر انگشتهام کافیه دستم و تکون بدم،دیواری هست که منو تو رو از هم جدا می کنه،که نگاهم رو تیره می کنه !

و ما فقط به این دیوار نگاه می کنیم

کجا دیواری با نگاه  فرو ریخته ؟!

راستی...از دنیای بی من ات چه خبر؟

هنوزم خیال نداری در هاشو به روی من باز کنی؟

اصلا تو از جنس کدوم سنگی که فقط گاهی سختی؟

همون "گاه" هایی که می خوام دنیا به آخر برسه !

همون "گاه" هایی که می ری تو دنیای خودت و من می مونم با سؤال هایی به بزرگی دنیای تو...!

هیچ می دونی با زجر به این نتیجه رسیدم که دنیای مشترکمون در مقایسه با دنیای تو خیلی ناچیز و ... خنده داره!؟

بهت حق می دم که نخوای دنیای خودت و به من نشون بدی !

که  نخوای کره ی زمینت رو انقدر کوچیک کنی که تو کره ی چشم من جا بشه !

اونوقت چی برای تو می مونه ؟! فقط چشمهای من... مگه نه؟

اونوقت برای رفتن به دنیای خودت فقط باید به من نگاه کنی !

و من انقدری نیستم که دنیای تو باشم.

اصلا حق هم ندارم که همچین چیزی رو ازت بخوام

اصلا حق ندارم هیچ چیزی از تو بخوام

تو اینطوری راحت تری ...

اینطوری مهربون تری ...

...

صدای سکوت می آد !

ارسلان

سلام دوستان. خوبید؟

من ارسلان دوست پویا دومین نویسنده این وبلاگ هستم البته بعصی ها منو می شناسن آدری وبلاگ قبلی منم زیر هستش که توش آهنگ میذاشتم

ولی از این به بعد اینجا می خوام تو خط پویا کار کنم.

امیدوارم منم مورد لطف خوتون قرار بدید.

از پست بعدی با اشم خودم می نویسم

فعلا بااااااااای

ما دل به غم تو بسته داریم ای دوست درد تو به جان خسته داریم ای دوست گفتی که به دل شکستگان نزدیکم ما نیز دل شکسته داریم ای دوست

ارسلان

کارگران مشغول کارند!

تا چند روز بر می گردیم....

نیمه شب آواره و بی حس و حال--در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خیال--دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی می گذشت--یک دو سال از عمر رفت و برنگشت

دل به یاد آورد اول بار را--خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اصرار را--آن دو چشم مست آهو واررا

همچو رازی مبهم و سربسته بود--چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او--هم نشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او--ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خوابگاه خستگی--این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر--وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او بودم ز دنیا بی خبر--دم به دم این عشق میشد بیشتر

آمد و در خلوتم دم ساز شد--گفتگوها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پابرجاست دل--گر گشایی چشم دل زیباست دل

گر تو زورق بان شوی دریاست دل--بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو حیران شده--در پی عشق تو سرگردان شده

گفت:در عشقت وفادارم بدان--من تو را بس دوست می دارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان--چون تویی مخمور خمارم بدان

با تو شادی میشود غمهای من--با تو زیبا میشود فردای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده--دل ز جادوی رخت افسون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده--عالم از زیبائیت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش--طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود--بحر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود--همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهره آفاق بود--در نجابت در نکویی طاق بود

روزگار اما وفا با ما نداشت--طاقت خوشبختی ما را نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت--بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بود و بس--حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار ما را از جدایی غم نبود--در غمش مجنون عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود--سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست--ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست--این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت از بند رست--رفت و با دلدار دیگر عهد بست

با که گویم او که همخون من است--خصم جان و تشنه خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد--این گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست--با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم--باده نوش غصه او من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم--ذره ذره آب گشتم کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را--سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من از من گذشتی خوش گذر--بعد ار این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر--دیشب از کف رفت فردا را نگر

آخر این یک بار از من بشنو پند--بر من و بر روزگارم دل مبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود--عشق دیرین گسسته تار و پود

گرچه آب رفته باز آید به رود--ماهی بیچاره اما مرده بود

....

بگذار شبهارو با ستاره ها خاطرات شيرينمان را شماره كنيم بگذار هميشه در ذهنم مثل نگاه اول مهربان و پاك باشي بگذار نامم چون شاه كليدي بر درگاه قلبت هميشگي باشد ...

بگذار نگاهمان نه به هوس كه به عشق ...آنهم عشقي آسماني در هم گره خورد...

بگذار...

.از تو متشکرم به خاطر همه خاطراتی که تو ذهنم نقش دادی.

از تو متشکرم به خاطر اینکه باعث شدی تا بفهم که دوست داشتن کسی که دیگه دوستت نداره چقدر احمقانه است .

از تو متشکرم به  خاطر لحظه هایی که به من بخشیدی و لحظه هایی که از من گرفتی  

از تو متشکرم به خاطر اینکه به من یاد دادی که راحت بتونم فراموش کنم ولی به من یاد ندادی که با فراموش کردن هر چیزی خودم هم به فراموشی سپرده می شوم .

از تو متشکرم به خاطر اینکه به من فهماندی که دلدادگی دروغه و هر کس از عشق گفت

صددرصد دروغگوی بزرگی خواهد بود .

از تو متشکرم به خاطر اینکه باعث شدی مسیر زندگی ام را عوض کنم و با آدمها همان طور که خودم دوست دارم ، زندگی کنم .

از تو متشکرم به خاطر هر آنچه که من فهمیدم بعد از اینکه از تو کلمۀ خداحافظ را شنیدم

کعبه یک سنگ نشانیست که ره گم نشود     حاجی احرام دگر بند ببین یار کجاست

کودک نجوا کرد : خدایا با من حرف بزن...مرغ دریایی آواز خواند کودک نشنید...سپس کودک فریاد زد : خدایا با من حرف بزن...رعد در آسمان پیچید اما کودک گوش نکرد...کودک نگاهی به اطرافش کرد و گفت : خدایا بگذار ببینمت...ستاره ای درخشید اما کودک ندید...کودک فریاد زد : خدایا به معجزه ای نشان بده...و یک زندگی متولد شد اما کودک نفهمید...کودک با نا امیدی گریست : خدایا با من در ارتباط باش بگذار بدانم کجایی؟ بنابراین خدا پایین آمد و کودک را لمس کرد اما کودک پروانه را کنار زد و رفت...

  هیچ کسی ارزش اشکهای مرا ندارد و آن کس که چنین ارزشی دارد هرگز مرا به گریه وا نمی دارد...

                                                       ------------------

انسان ها سخنان تو را فراموش می کنند...انسان ها عمل تو را فراموش می کنند...اما آنها هیچ گاه فراموش نمی کنند که تو چه احساسی برایشان به وجود آوردی!!

                                                       ------------------

   رویاهایم را آنجا می افشانم که تو اکنون گام بر می داری . آهسته گام بردار تا رویاهای مرا مکوبی!!!

                                                       ------------------

دل من اولین روز بهار          دل تو آخرین جمعه سال          وه چه نزدیک و چه دور...

                                                    --------------------

                          تا کفشهای کسی را نپوشیدی از راه رفتنش ایراد نگیر

                                                     -------------------

                           گلی که خار نداشته باشد محکوم به پرپر شدن است

مضطرب بودم و گفتم : تو بگو بعدم را؟! نیش خندی زد و از قلم افتاده کشید...

صدای باد که بیاید سیبی از شاخه اش خواهد افتاد تا دلم دوباره بلرزد . یعنی نکند من هم یک روز از چشم تو بیفتم....

بی تو بودن جهنمی است ابری . با آتشی از فراق تو سوختن ! نگاههای ملامت بار دیگران و رعدهای کنایه ی آنان . دوری تو نه حقارت . نه کوچکی . نه ملامت و نه هیچ چیز دیگر . که عشقم را مسیح وار به صلیب بی وفایی کشید...

هنگامی که کودکی بیش نبودم به من گفتند همه را دوست بدار و حال اینکه از بین آن همه یکی را دوست میدارم . اکنون به من می گویند فراموش کن...

به من بگویید چه کنم؟!

تمام دنیا را عاشقانه به دنبال تو گشتم و عاقبت ! خسته و مایوس بر سر خانه خویش رسیدم . آه از آن لهظه ای که دیدم بر سر در خانه ام نوشته بودی

 آمدم نبودی...

در شگفت مانده ام از سودای شمع و بال چه سود پرنده را از پرواز ! آنجا که پرواز رفته از یاد پروانه بال رنگین داشتن را چه سود ؟

به فکر زنجیر باش که بر قامتم می روید...

مگر میشود با تو بود و نبود --- غزل را برای تو باید سرود --- تو با خاطراتم سفر می کنی --- ولی خوب من سهم من این نبود --- کمی از تو دلگیرم این روزها --- برایت بگویم ؟ و اما چه سود --- نمی پرسی از حال و روزم هنوز --- نگفتی که دردت چه بود --- دلم را به دستت سپردم ولی --- رهایش نمودی و رسم این نبود --- به جرم کدامین گناه این چنین --- غمت خاطرم را پریشان نمود --- و شاید سزاوار ویرانی ام --- بگو ای مرد تنها گناهم چه بود؟ --- شکستی مرا هر چه کردی گذشت --- خیالت غم کهنه ام را زدود

آزرده ز بیگانه و افسرده ز خویشم --- مردم همه سیر از من و من سیر ز خویشم

بر دیده خون بار من ای دوست چه می خندی --- خون گریه کند هر که ببیند دل ریشم

.................

داستان غم هجران خود گفتم با شمع --- آنقدر بسوخت تا از گفته پشیمانم کرد

..................

عاشقی آنست که بلبل با رخ گل می کند --- صد جفا از خار می بیند تحمل میکند

..................

---------------قابل توجه بعضی از دختر خانمها

زندگی سرگذشت درگذشت آرزوهاست...

زندگی سوختن و ساختن است. بی جهت تجربه آموختن است. زندگی کهنه قماری بیش نیست. این چه قماریست که همش باختن است.با یک دل غمگین ز جهان شادی نیست.تا یک ده ویران بود آبادی نیست.تا در همه جهان زندان هست در هیچ جای عالم آزادی نیست....

 نمیگویم فراموشم مکن هرگز ولی گاهی به یاد آور رفیقی را که میدانی نخواهی رفت از یادش..................................

عشق میشه الکی باشه اما دوست داشتن الکی نیست . چون احساس خالی نیست دوست داشتن همیشه هست حتی اگه آدم از یکی متنفر باشه میتونه هنوز دوستش داشته باشه...

مگر میشه آدم فقط یک بار عاشق بشه؟ عشق ابدی فقط حرف است ! پیش میاد که آدمی خاطر کسی را خیلی بخواد اما وقتی که آدم فکر می کنه که دلش سخت پیش کسی گیره یک دفعه یه جایی میبینه که دلش ته دلش برای یکی دیگه هم میلرزه.

اگه با وفا باشه دلش رو خفه میکنه و تا آخر عمر حسرت اون دل لرزه براش میمونه . اگه بی وفا باشه میلغزه و همه عمرش عذاب و گناه براش میمونه.

هیچ کس حکمتش رو نمید ونه حالا با خود آدمه که حسرت را بخواهد یا عذاب گناه را ! یکی را باید انتخاب کند...فرار ندارد

تکیه به شونه هام نکن من از خودت خسته ترم/ ما که به هم نمی رسیم بسه دیگه بذار برم/ کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم/ حیف تو

نیس کنج قفس چادر غم سرت کنم/ تو این دو روز زندگی شبیه من فراوونه/ یه لحظه چشماتو ببند/ گذشتن از من آسونه/ من عاشقم همین وبس/غصه

نداره بی کسیم/ قشنگی قسمت ما نیس ما که به هم نمی رسیم/ تکیه به شونه هام نکن من از خودت خسته ترم/ اگه هنوز عاشقمی بذار برم بذار برم.......

یادت میاد منو تنها بدون عشق رها کردی؟ برای شوق پروازت منو از دل جدا کردی؟ به من گفتی که قلبت رو به پای خواهشی دادی؟ کنار من می شی

دلم تنگ است دلم تنگ است اين شبها يقين دارم كه مي داني صداي غربت من را ز احساسم تو مي خواني شدم از درد و تنهايي گلي پژمرده و غمگين ببار اي ابر پاييزي كه دردم را تو مي داني ميان دوزخ عشقت پريشان و گرفتارم

چرا اي مركب عشقم چنين آهسته مي راني تپش هاي دل خستم چه بي تاب و هراسانند به من آخر بگو اي دل چرا امشب پريشاني دلم درياي خون است و پر از امواج بي ساحل درون سينه ام آري تو آن موج هراساني هماره قلب بيمارم به ياد تو شود روشن چه فرقي مي كند اما تو كه اين را نمي داني

تا چشمان تو را ديدم به چشمي ديگر نگاه نكردم و تا قلبت را در قلبم احساس كردم عاشق كسي ديگر نشدم

آري من رسم عاشقي را خوب به جا آوردم اولين كلامي كه به تو گفتم دوستت دارم بود و من اين كلمه را به هيچكس به جز تو نگفتم

تو برايم عزيزترين عزيزي و به جز تو كسي براي من مانند تو عزيز نيست زماني كه عاشق شدم به خودم عهد بستم كه واقعا عاشق باشم

تمام حرفهايم درد دل قلب شكسته من است ، تمام درد دلهايم پر از صداقت و يكدلي است! آنانكه قلب مرا شكستند را به كلي فراموش كردم خاطرات گذشته را از ذهنم دور كردم

يادگاري هاي بي معرفتان را سوزاندم و تنها تو هستي و قلب تو هست و نام تو هست و يك دنيا محبت و عشق تو در وجودم

همه را از ياد بردم به خاطر تو ، قيد همه كس و همه چيز را زدم به خاطر تو ، شكنجه عشق را تحمل كردم به خاطر تو ، بدترين لحظه هاي عاشقي را به جان خريدم به خاطر تو ، اين همه اشك ريختم و اين همه غم و غصه خوردم به خاطر تو

گذشتم بيا با قلب من مدارا كن ، قلب مرا از اين گرداب شكنجه هاي عاشقي با محبتت نجات بده و تو نيز به خاطر من زندگي كن

نام عشق برايم تكراري شده بود ، احساس عشق برايم دروغين شده بود ، و لحظه هاي عاشقي برايم سوت و كور شده بود، اما با آمدن تو احساس عشق در وجودم دوباره شعله ور شد

اگر مي بيني كه بي خيالم بدان كه احساس عشق در باطنم است و باطنم پر از شور و شوق عاشقي است

اگر ميبيني ساكتم بدان كه ميترسم سخني بر زبان بياورم و ميترسم با سخنم دلت را به درد آورم ! حالا خودت بگو حرفهايم دروغ است يا از روي عاشقي است

خودت بگو حرفهايم براي آرام كردنت است يا باطني است؟ خودت قضاوت كن اي قاضي قلب من و اي شاهد عشق من

عزيزم بارها گفته ام كه دوستت دارم را از حفظ نميگويم اين بار هم ميگويم كه اين كلمه را از حفظ نمي گويم اين كلمه مقدس را از ته دلم ميگويم ! آري از ته دلم مي گويم

به خداوندي خدا ، به اين عشق پاكمان قسم ، به قرآني كه ميخواني قسم اين كلمه را از ته دلم مي گويم و به آن وفادارم

تت دارم كلمه ساده اي نيست ، كلمه اي پر مفهوم و پر فراز است ، دوستت دارم چون ميخواهم به هدفم برسم ، دوستت دارم چون واقعا لايق آن هستي ، دوستت دارم چون اراده كرده ام كه به تو برسم دوستت دارم چون ميخواهم با تو زندگي كنم ، دوستت دارم چون ميخواهم تا آخرين لحظه مرگم با تو باشم ، آري اين كلمه را از ته دلم ميگويم ، اي كلمه مقدس را از تمام وجودم بر زبان مي آورم

با ورود تو به قلب شكسته من و التيمام درد بي درمان من زندگي برايم رنگ ديگري شد تو همان دواي درد بي درمان بودي ، تو همان فرشته نجات من بودي

زماني كه من داشتم در دره نا اميدي سقوط ميكردم تو آمدي و مانند فرشته مرا نجات دادي به زندگي ام اميد بخشيدي و مرا اميدوار به زندگي ام كردي

نه احساسي از عشق بودي و نه كلمه اي از عشق ، نه عاشق بودي و نه معشوق تو خود خود عشق بودي برايم

انگار دنيا مال من بود و گل خوشبختي تنها براي من در باغچه زندگي روييده شده بود

انگار باران عشق تنها براي من مي باريد و چلچله تك درخت زندگي تنها براي من آواز عاشقي را ميخواند